Ruhum çok perişanken!


Evet evet
Çok geçte olsa kabul ediyorum
Ben sana başından itibaren yanlış yaptığımı anladım

Biliyorum
Çok geç kaldım anlamak adına
Zekâ geriliği olmamasına rağmen kavramak hissetmek

Düşünmek adına
Sinede hesap ederek halleşmek
Hak ve hukuku mizan ölçüsü refakatinde nefeslenmek

Kimliğin aidiyeti
Kişiliğin açziyeti bir bir serilirken
Nihayetin mücerretliği hissedilirken, hidayet vesileyken

Hissetmenin
Koşulları hasrete amade iken
Gayretin nefeslerde neticelenmesi niyete muttali derken

Benliğin harında
Özün kıvamına vasıl olmak vesileyken
Hakkın huzuruna çıkmak ar isterken, ruhum çok perişanken

Senin hakkında
Her ne kadar hukukun sabit olsa da
Tevdi edilen töresel asabiyetler ve ne derler peşimdeyken

Seni sevmek
Ve hatta melalini anlayarak koklamak
Bağrında haline muttali olarak anlamlaşmak mümkün olmadı

Mütemadiyen
Kapı kulluğu senin bahtın olmuştu
Fark edememem, nazarını hissedememem cehaletin kalıntısı

Ey çocuğumun anası
Hakkın koruması altında ki sevdası
Gülün hasrettiği ve vedasında bahsettiği refikalarına atfettiği

Güzellikleri görememek
Bedensel ihtiyaçlar için fakirleşmek
Emanet kimliğini hissetmeden tahakküm etmek ne kadar acı

Davacı olmayacak kadar
Fedakâr olman var ya yüreğimi dağlayan an
Kalbimi hıçkıranlara boğan, nisa kimliğinde fevkalade manalaşan



Mustafa CİLASUN

Ayrık otu nizamsız nefs gibidir!


Bilir misin sen
Ayrık otu neden hiç sevilmez
Ona sevgi hasredilmez, şefkat gösterilmez halde yeşermez

Onu görmemek adına
Vakfedilen gayretler tükenmez
Torak dahi bunun yüzünden bazen sevilmez suda verilmez

O kadar sırnaşıktır ki
Hadsizliğin kıvamında rakipsizdir
Davranış bozukluğunda çok ahenksizdir, lakin çok etkindir

Nerede olsa kendine
Muhakkak bir yer edinmeyi bilendir
Sökülüp atılmasına aldırış etmeyen divanedir, hilkatiyledir

Marazlık için adrestir
Bir anlamda nefs gibi şedit sefildir
Adaptan nasipsiz, halden gailesiz, kalpten silik bir yelişliktir

Mümbit toprakların
Bereket âşıklarınız fevkalade hasmıdır
Bir ince hastalık misali sessiz kurutan, hal bırakmayan fevridir

Kontrolsüz heyecanın
Yaşamak adına azmin serencamıdır
Yılgınlık, yorgunluk hali ondan çok uzaktır her vakit yol alandır

İklimlere taş çıkartan
Mevsimlerin tarihini yazan hazandır
Varlık adına her ne kadar gayret gösterse de hiç anlaşılmayandır

Çünkü haddi aşandır
Marazlık için adeta vardır, bühtandır
Hasislikle anlamlı yaşayandır, kendiyle barışık olmayan varlıktır

Rahmetin sağanağında
Bereketi kurutandır, adıyla müsemmadır
Hak adına hakkı olmasına rağmen toprağın verimliliğini giderendir

İnsan kimliğinden arîdir
Zira her şey ona amade iken o sefildir
Silik duvarlar gibidir, kurşunilikte fevridir, filizleri titreten tizdir

Nizamsız nefs gibidir
Bilmesine rağmen haktan nasipsizdir
İrade olmaz ise ayrık otu, beşer kimliğinde fevkalade talihsizliktir



Mustafa CİLASUN

Ne çare olacak haline!


Bir gün
Çok geç olacak biliyorum
Arkamda bırakacaklarım ne söyler hiç bilmiyorum

Her gün
Bir adım öteye gidiyorum
Zamanı pervasızca tüketiyorum, ben ne biliyorum

Ruhu hissediyorum
Kalbe hissiyatla nazar ediyorum
Nefsin hadsizliğini biliyorum, acz içinde gidiyorum

Lekelerim kat kat
Günah olması için nedir şart
Heveslerde renkler çok rahat yaşamakta nedir fark

Anlamak için
Kalk ta silkinerek bir bak
Nihayetin sayfalarına uzanarak ibretle temaşaya sark

Ceddinden kalan
Lakin hazanlaşan kalıntılara tak
Haysiyet içinde tefekkür edip onursuzluğu biraz bırak

Ahvalini kuşatan
Seni kalbinden uzaklaştıran
Ruhun bizarlığını tınmadan arsızlıkla sürekli arka çıkan

Zamanını çalan
Bizzat kulluktan uzaklaştıran
Ruhunu hicrana mahkûm bırakan teranelere karşı uyan

Bak akıp
Gidiyor kendi halinde zaman
Ne kadar oyalansan haline solgunluk sudur edecek inan

Lakin çok
Geç kalmış olacaksın her an
Ruhun dirliğine avdet edeceksin şer an anlatacak zaman

Ne kadar
Sayfalara hayretle baksan da
Ne çare olacak haline sende düşün bir an hazanlaşmadan

Tavında makbuldür
Cazibe neden çeken güçtür
Varlığın erki, sahavetin fevki, imanın şevki ihsana rağbettir



Mustafa CİLASUN

Suskunluğumun muvazenesisin!

Ne sanıyorsun
Yılların eritemediği hasreti
Sancılar içinde çekilen nefesleri
Tarumar olan hislerimi terennüm ederken

Geceden gündüze
Akan zamanı demlerken
Dinmeyen hüznümü göğüslerken
Vaktin tecellisinde nihayetin izlerindeyken

Sen geliyorsun aklıma
Zihnim karma karışık olsa da
Kalbim asırların solgunluğuna maruzsa
Ruhum insicamında Hakk diyorsa hak getire

Toprağın neminde
Nüveleşen, tohumun umuduna
Hasredilen, düşlerin ülkesinde gizlenen
Hasreti çekilen, özlemi nemlendiren nerdesin

Bir selam olsun
Vermeye içtinap edersin
Niyazlarımın en müstesna yerindesin
Sinemde solmayan bir gülsün hissettiğim sensin

Kalbimdesin
Gün görmeyen melalin rengisin
Halime haz bahşeden suhuletli tefekkürsün
Ülfetimsin, süruru mekânımsın tek aşk sayfamsın

Anlamlandıransın
Düşünceme şevk katan bahtiyarsın
Hissiyatın baharında Zümrüdüankasın iyi ki varsın
Yıllar bizar bıraksa da, hasretin dağlasa da sevdasın

Umudun sağanağı
Nasibin mutlaklığı olsa da aşksın
Nazı müstesnasın, haz için hep varsın
Kanım aktığı sürece gönlümün tahtısın baharı hazzın

Ayrılığın olmayacağı
Serzenişin solunmadığı farksın
Berraklığın kadrinde teneffüs edilen aşksın
Her halükarda kıvancımsın ve sahifelerde romanımsın

Mısralarımda gizlediğim
Şiirlerimde derlediğim muhakkaksın
Şarkımın nakaratı, sazımın bam teli, neyimin nefesi
Gözyaşlarımın adresi, suskunluğumun da muvazenesisin


Mustafa CİLASUN

Çok geç!


Gelme artık
Yıllardır sudur ediyor halimde solgunluk
Yorgunluk ah nede yılgınlık kalmıyor hevesim ayık

Sakladığım
Koklamak için medet umduğum günler
Şevki bahar olan yaseminler rengârenk laleler soldu

Nereye baksam
Geceleri ayaza yaslansam donup kalsam
Taşlaşmış yastığımla, toprak kokan yatağımla hicrana

Kalmayan heyecan
Hevesler serzenişte lakin bakıyor mezar
Duvar köşelerinde çürüyen yapraklar billahi hakkım var

Açmayacak mı bahar
Her vakit hazan niye var, hüzünlü şarkılar
Gamı hazan suskunluklar, durmayan gözyaşları niye akar

Hasret bu denli mi
Sineyi dağlar, kelimeleri bağrı düğüm kokar
Aşk hüzün yaşamaksa şayet bilmem ki ne kadar vaktim var

Kulağım çınlasa ne yazar
Kalbimin titremelerinin kime ne zararı var
Sokak aralarında kimler neden sabahlar, ruhum çok bizar

Kader herkese var
Felek neden selam vermez azarlar
Yalnızlıkla muhabbet varsa neden yoktur bereket ve izzet

Hani nerede keyfiyet
Yaşamak haksa o vakit nedir çektiğim külfet
Kanaat idrak edilmeyince başlıyor işte nedamet sen seyret

İnsan kimliğinde şikâyet
Keşkeklerde adavet, benlik nüksediyor elbet
Lakin nasip bir hakikat, gayretin, rekabetin mücerret sebep

Küskünlüğü lağvet
Ruhun insicamında vardır muhakkak hikmet
Kalbin ritmine dikkat et, zaman içinde yaşanıyor hep fetret

Mizanı düşünmek sebep
Hal içinde edep, yeisler aklet kimlere dert
Vakit doluyor elbet şafak kimler için haşyet ve umuda sebep



Mustafa CİLASUN

İşte o vakit!


Sen olsun ağlama
Halimin hicranına karaları bağlama
Gözyaşlarının sağanağında sancılar yaşatma anla

Nasıl olsa gidiyorum
Nihayete hazırlığı biçiyorum şevkle
Her ne kadar hüznüm okunsa da sen hiç aldırma

Yaşamak farksa
Sanat olmaktan çıkarılıyorsa
Nitelikten azade olarak solumasa ne hazanım işte

Solgunluklar eşikte
Hissiyatın mor lekeleri içimde
Ruhum feveran etse de kalbim hicrana meyletse de

Her yolculuk
Yorgunluğa hazırlık değildir
Bazen vecd içinde sessizliğin dirliğinde bir ahenktir

Kimliğe inmektir
Hesap edebilmenin fevkidir
Nefesler müddetli, yârin hasreti, namelerde asrileşti

Muhabbet yenileşti
Farklı teraneler zihinlerde yer edindi
Özlem varlığa hasredildi, kelam ekâbir için şevkleşti

İşte o vakit
Çare adına suskunluğa inat
Takatsiz direnişler ne kadar hak, maslahatlar farklı tat

Artık umutlar
Düşlere hasrediliyor ne hazin
Türbeler rengârenk süsleniyor billahi vahim ne haddim

Ön yargı çok peşin
Zanlara rağbet etmek hazin mi hazin
Dışlamak çok yakın, hele birde fakirse işte o zaman bakın

Varlık kapatan
Marazları saklayan duraktır
Bir gün elbet hesabı akıl sahiplerinden haşyetle sorulacaktır

Avadanlık olanlar
Farkında olmadan yağdanlık edenler
Rızkın yegâne sahibini bilmeyen hederler olarak karşılanacaktır



Mustafa CİLASUN

Gül anlaşılmayınca aşk uzaklaşır!


En zarif
Bir iğne oyasının
Değirmen misali zamanı tüketirken

Dişlileri
Arasında öğütürken
Dilberi aşiyanın göz emeklerini

Seyrederken
Yüreğin çeperlerinden
İnce bir sızıntı hicranı sessizce başlar

Katlanılan
Çileler bir, bir dizilir
Senaryonun sayfalarında olduğu misali

O gül
Kokusu ellerin
Parmakları hayatın sabrını azimle dokur

Her ilmek
Tasarrufu rızayı bari
Hakikatine muttasıl olmak, erişmek içindir

Toprağın
Kıvamında ki tevazu
Coşkusunun hazzını yudumlayan zahit gibi

Analığın
Meşkini, nisa olmanın
Teslimiyet şevkini ve huzurunu bağışlarlar

İnsan
Olmanın, insanlığa
Kavuşmanın reçetesinde anlamlaşan mazi misali

Bu kadar
Zarif bir şekilde
Tanzim edilen gülü, latif rengini ve tenini

Koklamanın
Onların süruru halinden
Anlamanın sebebi, emanetin güzelliğinin halidir

Bu hakikate
Bigane kalan bir insan
Arzın en bedevi nefeslenen canı beşeridir

Onlar
Bir aşktır, sevdadır
Yağmurdur, karanfildir, edebi tevazuudur

Güzelliğin
Tek adresi, kâinatın
Güzide bahçesi değerinde bir zenginliktir

Sulbün
Banisi, sabilerin kanadı
Şefkatin en mübariz temsilcisi olan elçidir

Onlar
Hayatı anlamlı kılan
Mübelliği olan en değerli temel bir hazinedir

Güllerin
Kıymetini idrak
Etmeden solduranlar, hilkatinde uzaklaşandır

Acımasızca
Yapraklarını kopartıp
Ortalığa saçanlar, edebi dışlayanlar fütursuzdur

Gelir
Zafiyetiyle kullananlar
Öz annesini tanımayan onun kimliğini anlamayandır

Bunlar
Bizim analarımız
Bacılarımız, canımız, cananımız, kanımızdır

Yüreğim
Yanıyor hal kalmıyor
Cihanı arzda edebi hayâ maksatlı tarumar ediliyor

Ekranların
Kanlı tuzaklarında
Entrikanın odağında alenen ahlaksızlık anlatılıyor

Masum
Yürekleri alenen aldatıyor
Bir paye adına ne çirkeflikler hasıraltı ediliyor

Ne kadar
Masum kaldıkları
Çaresiz bırakılıp aldatıldıklarını görünce hayıflanıyorum

Gözlerden
Tek kan gelseydi
Yürekler defalarca hançerlenseydi edep uğruna

Şu dişler
Parçalansa, tırnaklar
Kerpetenle sökülseydi de hain eller cirit atmasaydı

Mavzer
Kurşunları her yanımı
Fütursuzca delik deşik etseydi ar mefkûrem kalsaydı



Mustafa CİLASUN

Sana açılmak!


Bilsen ki yüreğimi
Sana açmayı
Ne kadar çok isterdim
Kirliliğinden dem vurduğum
Nedamet ışıklarıyla

Soluduğum bu hayata
Bigane kalınca kalanımla
Çırpınırdım işte
Devayı umut adına sancılarımla

Güneş ah
Gün içinde müşahede
Ettiğim nice leş
Aşktan nasipsiz serkeş
Kuvvetli görününce artık pes

Menfaat tellallığında
Yarışıyordu her nedense herkes
Ey hasret kaldığım
Kan içinde canı anlayan kardeş

Sende halimi
Anlamaktan uzaklaşırsan
Hep daim baka kalırsan
Tahkikin içinde nefes
Alamazsan merakı bırakırsan

Aşkı arasan ne çıkar
Onu hissetmekten uzaklaşırken
Sen ben içimizde ki her dem
Ruhumuzda öngörülen

Acımak ağlamak kanmak
Adanmak gayeyle yaşamak
Bir hesap dâhilinde
Anlamlı olmak gayesiyle çalışmak

Hadiseler bakmak
Maziyle fikri tefekkürü aşılamak
Nebatatı unutmamak
Mahlûkat ile barışıklığı bulmak

Farkında olmak
Dikkatimiz oranında
Vicdani solumak
İrademizdi tercihlerimizle
Kimseyi suçlamamak

Nasip olunanda
Asıl hikmeti aramak
Gayreti bırakmamak
Hayatımızı anlamlı
Kılmak adına yaşamaya sarılmak



Mustafa CİLASUN

Kalsın!


Senin olsun,
Dilerim sen onsuz,
Sende bulunan sevda mı yarsız

Sen gamsız,
Aşk manada halsiz,
Dünya senin, sende bir anlamsız

Zorunda
Değildin, vermemeliydin,
Ümit sermemeliydin, kesmeliydin

Tefekkür
Konusu, hiç olmamalıydın,
Donmalıydın, elan kaybolmalıydın

Her zaman
Ten, olamaz arzulanan,
Zevkte bulunan, sonra da yok olan

Mana
Yoksunu, bir zavallı bulunan,
Kimliğinde kaybolan, sonra unutulan

Olmamalıydın,
Solmamalıydın sen,
Bir ceylan iken, kabalaşmamalıydın

Cazibede
Kaybolmadan yaşamalıydın,
Haysiyeti, nezaketi hep aramalıydın

Suhuletle
Nefeslenmeyi bilmeli
Zahire debelenmemeli nasip bilinmeli

Kanaate
Ne demeli ötelemeli mi
Tecellide ki hikmet terennüm edilmeli


Mustafa CİLASUN

Unutmak solgun sayfaları!


Sonsuzluk
Evet, ona doğru uzanmak
Düşlerinde baharı şevkle koklamak

Hazzın
Nihayetiyle süruru bulmak
Ruhun muvazenesini hazla ile yaşmak

Kalbin
Ritmini anlayarak
Murakabede öylece serinliğe uyanmak

Bir an olsun
Unutmak solgun sayfaları
Zihni karmaşaları ve ahenksiz sevdayı

Toprağa
Düşen has damlaları
Koklamak, belayı hatırlamak ve yaşamak

Toprakta
Çamurlaşmayı yaşamak
Maziyi solumak insanlık onuruna ulaşmak

Mazlum
Nefesi anlamayı başarmak
Hak adına konuşmak, rızayı azimle aramak

Nisa
Kimliğinde ülfetli olan
Şefkati, vesilelerde bularak okumayı anmak

Fideyken
Ana kimliğine sorgulamak
Asliyetini koruyarak hazla naifliği koklamak

Ötelerin
Sevdasını haykıran ney sesi
Onu üfleyenin aşk gailesi dinmeyen çileleri

Hüzzam
Şarkılarda gizlenir
Acemaşiran ve mahur semainin ak olan sesi

Tamburun
Hassasiyeti, udunda bam teli
Suskunluğun sineye akseden serzeniş hanesi

Ne sana
Ve nede yalnızlığa mahkûmun
Biliyorum mücerret ve müstakil olan bir ruhum

Kalpte
Muhafaza ettiğim niyet
En nihayetinde olacaktır benimde son umudum

Nedense
Yoktur bir korkum umutluyum
Cennete düşlerde yolcu değilim sadece bir kulum

Melanetlerin
Sancısı olmazsa bir kalpte
Hazan kimin derdiyse ruhun hası göstersene nerde

Mizan
Mücerretse, hukuk belliyle
Sende kalk bir düşün ve hürriyetin adına bir söyle

Muvazene
Nerede af seni bekliyor bekle
Ütopik ümitlerle, niteliksiz kimliklerle ve her yerde

O vahit
Hassasiyet nerede, mihenk önde
Hak tesliminde, Hakkaniyet emin ellerde düşünsene

Nefs
Muvacehesince
İdrak haznesi teslim olacak iradene ve sana amade

Haşyet eşikte
Merak kuşatacak her vesile
Halis ruhun duyacağı sesle irkilecek aşk muhabbetle

İşte sevda
Burada bir badire aşk ikliminde
Keyfiyet güfteleri çıkacak bir telaş içinde ve hayretle

Sazende nerede,
Sazı kendi derdinde hissetsene işte
Zaman kaldı mı fark etsene, hülyadan kurtulmayı dene

Sanatçı kimliğinde
Hak rızası aranacaktır hani nerede
Rezaletler iblisle, kanaat meleğin kadrinde ve tercihinle



Mustafa CİLASUN

Sonra ne olacak!


Artık bir daha mı asla
Geriye dönüp bakmak mı kat’a
Geçmişi hatırlayarak yaşamak mı hayır ola

Anları güne hasrederken
Günü zamana havale ederken
Nasib için nefesleri gayrete tevdi ederken

Hareket ve kuvvetin
Zerrenin hükmünde ki hikmetin
Müddetli nefesin, bahşedilen ömrün hükmü

Cihana teşrif edilen
Nesillerin tümü, sebebin rüknü
Kitabı celilin hükmü, aşikâr kanaatlerin tümü

Hesap edilecek
Defterler dürülecek teker teker
Gün yüzüne çıkacak, niyet ve amel karşılaşacak

Kalbi yabancılığın
Ruhi açmazların seni çok daraltacak
Sonra ne olacak, haşyet seni pek çok korkutacak

Umutlar artacak
Hamiyetli nefesler aranacak
Kime her ne yaptıysa hatırlatacak, hak tanınacak

Mazlum ve mağdur
Zalim ve hain sınıflara ayrılacak
Mizan koklanacak, bizzat o gül hasretle aranacak

İnisiyatif kalmayacak
İstisna olmayacak, hak yerini bulacak
Adalet akacak, her kez hakkına mutlak razı olacak

Nefsin açmazları
Sınırsız tahrikleri, haram tevessülleri
Hadsiz istekleri o kadar nezih anlatılacak ki şaşılacak

O vakit akıl sahibi
İrade safhasında ki açziyeti anılacak
Tercihlerin müsebbibi zorlanacak vesile olan korkacak

Ayan beyan ortaya çıkacak
Kul olmak hakkıyla çabuk anlaşılacak
Nelerden mahrum kalındığı hüzünle çabuk fark edilecek



Mustafa CİLASUN

Ruhlar ve yerleri!


Cismanî ruhun cesetteki yeri, sinedir.
Zahiri duygularla beraberdir.
Onun metaı şeriattır.
Yaptığı iş, Allah’ın emri olan farzlardır.
Allah-ü Teala o emirleri ile zahirdeki ahkâmı düzenlemiştir.

O ruh farzları eda ederken şirk ehli olmaz.
Çünkü Allah-ü Teala onun için şöyle buyurdu:

“O yaptığı ibadette Rabbine şirk koşmasın.

Allah (CC) birdir, bir’i sever.
Yani, ibadetin yalnız kendine has olmasını ister.
Dahası var;
Ameller gösterişsiz olmalı, duysunlar diye yapılmamalı.
Sonra yapılan ibadetin, dünyada iken kârı gözetilmemelidir.

Yapılan ibadetten hâsıl olacak velayet hali, keşif ve müşahede hali mülk âlemine aittir.
Bu haller yer zemininden sema yüksekliğine kadar böyledir.

Sonra, bazı bu âleme has Kevni keramet tabir edilen, ruhbanlara ait işler vardır.
Onlar da, suda yürümek, hava boşluğunda uçmak, az zamanda çok yer kat etmek…
Uzaktan söyleneni duymak ve iç âlemde gizli şeyleri haber vermek gibi şeylerdir…

Ahiret âleminde ise, bazı iyilikler bulabilir.
Onlar da cennet, huri, köşkler, güman, içkiler ve cennetin diğer nimetleri…
Bunlar, birinci cennet olan meva cennetindedir.

Revani ruhun yeri kalb dir.
Metaı, manevî yolculuğa dair olan ilimdir.
Bu ruhun meşgalesi Hakk’ın zatına ait isimlerin ilk dördü iledir.
Diğer on iki isimde olduğu gibi, bu dört isimde de ses, harf, konuşma olmaz.
Allah-ü Teala bu hale işaret için şöyle buyurdu:

“İster Allah deyiniz, isterse Rahman hangisini çağırsanız, çağırınız; güzel isimlerin hepsi O’nundur ”

Yine buyurdu:
“Güzel isimler o’nundur Onlarla çağırınız.”

Bu ayetlerdeki işaret şudur ki, uğraşılması gereken esaslı iş, ilahî isimlerdir.
O da iç âlemine dair olan bilgidir.
Bu bilgiden hâsıl olan marifete gelince:
Tevhid esmasının sonucu olduğunu söyleriz.

İlahî esmaya dair Peygamber (SAV) Efendimizin şu Hadis-i Şerifi vardır:

“Allah-ü Teala’nın (CC) doksan dokuz ismi vardır; herkim onları ezbere sayarsa, cennete girer.”
Anlatmak istediğimiz mevzuu açıklayan Peygamber (SAV) Efendimizin bir Hadis-i Şerifi de şöyledir:

“Ders bir harftir, tekrarı bindir.”

Yani, zata has isim bir tane; ama onun huyuna bürünen sayısız…
On iki ilahî isim, Lâ İlâhe İllallah cümlesinin esasına dayanır.
Çünkü bu cümlenin Harfleri on ikidir.

Allah-ü Teala (CC) , kalb işlerindeki her harfe bir isim verdi.
Ayrıca her âlemin üç ismi vardır. Allah-ü Teala (CC), sevenlerin kalbini öylece, sevgide sabit kıldı…

Bu durumu, Allah-ü Teala şöyle haber verdi:
“Allah iman eden kimselerin kalbini dünyada ve ahirette sabit söz üzerine tespit etti.”
Ve onlara, ünsiyet zevkini ihsan eyledi.

Tevhid ağacını onların kalbine yerleştirdi.
Aslı, yerin yedinci zemininde sabit olup, belki daha aşağıda; dallarına gelince, sema yüksekliğinden ta arşa kadar veya daha yukarı uzar.
Allah-ü Teala diğer Ayet-i Kerimede şöyle buyurur:

“O bir pak ağaca benzer, kökü yerde, dalı semaya uzar.”

Revani ruhun yeri, kalb hayatıdır.
Melekût âlemini müşahede eder.
Müşahede ettiği şeylerin bir kısmı, cennetler ve onun ehli, nurları ve içinde bulunan meleklerdir.

Sonra konuşması iç âleme dair olur. İlahî isimlerin batın manasını düşünür; sessiz ve harfsiz konuşur.
Bu ruhun, ahiretteki yeri ise, Naim cennetidir.

Sultani ruha gelince…
Onun da olduğu ve tasarruf ettiği bölge Fuad’dır.
Bunun metaı ise, marifettir.
İşine gelince, kalb dili ile vasıta kılınıp yalvarıları ilahî ilimlerin hepsidir.

Peygamber (SAV) Efendimiz ilmi anlatırken şöyle buyurur:

“İlim iki çeşittir.
Biri, dildeki ilim; bu Allah’ın kullarına karşı bir tutanağıdır, öbürü de kalplerdeki ilimdir. Faydalı olan da budur.”

Esas yararlı bilgi bu ilmin çerçevesi içindedir.
Peygamber (SAV) Efendimiz diğer bir Hadis-i Şerifinde ise. Şöyle buyurur:

“Kuran’ın bir dış, bir de iç manası vardır.”

Yine buyurur:

“Allah-ü Teala Kuran’ı on batında inzal eyledi…
Her batın mananın bir sonrası daha faydalı ve daha karlıdır.
Çünkü gerçeğe daha yakındır…”

Bahsettiğimiz, on iki ilahi isim, bir nevi Musa Nebinin (AS), tasa vurup açtığı on iki çeşmeye benzer.
Bu durumu, Allah-ü Teala bize şöyle haber verdi:
“Musa (AS), kavmi için bizden su talebinde bulundu.
Ona (AS): ‘Tasa sopanla vur.’ dedik, o zaman on iki göze fışkırdı.
Her cemaat, içeceği yeri bildi.”

Zahirdeki ilim, geçici yağmur suyuna benzer.
Batıni ilme gelince, temeli olan bir hazinedir ki bu, zahir ilimden daha yararlıdır.

Allah-ü Teala, bir misal olarak şöyle buyurur:

“Ölü yer, onlara kudretimizi bildiren bir delil olmalıdır.
Oraya can verdik, habbe çıkardık; ondan yemektedirler.”

Allah-ü Teala bu afakta habbe yarattı.
Bu habbe, hayvani nefsin kuvvetidir.
Bir de enfüsî âleme habbe halk etti.
O da, ruhanî ruhların kuvvetidir; gıdasıdır.

Peygamber (SAV) Efendimiz bir Hadis-i Şerifinde şöyle buyurur:

“Her kim kırk gününü ihlâs ile sabahlarsa, hikmet kaynakları kalbinden diline akar.”

Bu sultanî ruhun kârına gelince,
Cemal sıfatının tecellisini seyre dalıp hayran olmaktır.
Bunu Allah-ü Teala şöyle haber verdi:

“Fuad gördüğünü yalanlamadı.”

Bir Hadis-i Şerifte ise, bu durum daha başka anlatılır:

“Mümin, müminin aynasıdır.”

Birinci müminden imanlı kulun kalbi, ikinci, müminden ise, Allah-ü Teala murat ediliyor.
Allah-ü Teala bir sıfatının Mümin olduğunu bize şu ayetiyle bildirdi:

“O Mümin ve Müheymin’dir .”

Bu sultanî ruhun meskeni öbür âlemde, üçüncü cennet sayılan Firdevs cennetidir. Kutsi ruhun tasarruf ve durak yerine gelince, o da sır’dır.

Bu ruhun hali, şu kutsi hadisle anlatılır:

“İnsan benim sırrım; ben de insanın sırrıyım.”

Bu ruhun metaı hakikat ilmidir; bu ilim aynı zamanda Tevhid ilmidir.
Yaptığı işlere gelince, Tevhid isimlerine devamdır.
Buradaki devam, sır lisanı ile olur.
Öbürlerinde olduğu gibi, burada da zahiri nutuk yoktur:

“Sözü bağırarak demekte isen; o gizliyi bildiği gibi, en hafiyi de bilir.”

Kutsi ruhun haline Allah-ü Teala’dan başkası vakıf olamaz.

Bu ruhun kârı, mana yavrusunun zuhurudur.
Müşahede ettiği ve gördüğü, Allah-ü Teala’nın vecdidir.
Hem Celâl, hem de Cemal sıfatlarına bakar.

Bakışı sır gözü iledir.
O günde yüzler parlak olarak Rablerine bakarlar.
Orada benzeme ve benzetilme yoktur.
O işitir ve görür.

İnsan, gayesini bulunca, akıl inhisarı altına girer.
Kalpler hayrete dalar.
Diller tutulur; bu hallerden haber vermeye gücü yetmez.
Çünkü Allah-ü Teala görünen misallerden münezzehtir.

Anlattığımız bu haberler ilim sahiplerine ulaşınca, onlara gerekir ki, ilim makamlarını
Anlamaya çalışalar.

Bütün rağbetlerini, oraya yönelteler, gerçek yüzünü anlamaya bakalar.
Teveccühlerim daha ötelere aşıralar…

Daha yükseklere varalar.
Daha ilerisi ledünni ilme ereler.
Anlattığımız halleri inkâra sapmadan, zatî olan ehadiyet makamını bulmaya, irfan sahibi olmaya bakalar.

Kehf S. A.110


Mustafa CİLASUN

Hicran yufka yürekliyi bilir!


Takatim yetmeyince
Acizlik hale sudur edince
Zihin çekiliyor işte sessizliğe
Kalp ürperip halince dürülünce

Nice taş yastıklar vardır
Caddelerde banklar yataktır
Canlar yılgınlıkta bazen bizardır
Ruh yalnızdır, anlatmakta yersizdir

Yaşamak, nefesler almak
Lakin muhabbetten arî olmak
Aşkı hiç tanımamak azade olmak
Hissiyatı fark etmeden boşluğa bakmak

Dile gelen lakin bekleyen
Kelam etmekten imtina edilen
Sinede derlenen, sukutla kıdemleşen
Hal ikliminde yeşeren ve kemale erdiren

Hicranlar yufka yüreklidir
Hüzün ile birlikte hal için yeistir
Ancak kuvvetin yegâne sebebi bellidir
Neden kederlenilir ve nedamet davet edilir

Vasıl olmak ne kadar nasiptir
Gayrete amade neticeyi şevk midir
İrade nerede hüccettir kader keyfi midir
Aşk nefislerin vuzuhu için hasredilen erk midir

Bilirim hevesler çok renklidir
O an hissetmek hevese müsavimidir
Ruhlar kaç çeşittir, kalp kim için ferdir
Ve zihin insan kimliğinde ne kadar mücerrettir

Yürek ve kalp ne kadar eşittir
O vakit mahlûkatla farkımız nerdedir
Yalnızca kan pompalayan bir gerekçemidir
Yoksa idrak etmemize vesile olan tek payemidir

Ruh ve akıl ne kadar müsavidir
Yoksa bir bütünlüğün ifade misidir
Nefs ne kadar mükelleftir, akıl nicedir
Tercihi yapan irade değil midir yani kim haizdir

Ömür sağlığa amade müddet midir
Ecel hangi özelliklerde yalın bir niteliktir
Kulluk bilinçle netleşen, ihsanla asilleşen midir
Takva gerekçeleri nelerdir, bilmeden gitmek midir



Mustafa CİLASUN

Hicran yufka yürekliyi bilir!







Takatim yetmeyince

Acizlik hale sudur edince

Zihin çekiliyor işte sessizliğe

Kalp ürperip halince dürülünce



Nice taş yastıklar vardır

Caddelerde banklar yataktır

Canlar yılgınlıkta bazen bizardır

Ruh yalnızdır, anlatmakta yersizdir



Yaşamak, nefesler almak

Lakin muhabbetten arî olmak

Aşkı hiç tanımamak azade olmak

Hissiyatı fark etmeden boşluğa bakmak



Dile gelen lakin bekleyen

Kelam etmekten imtina edilen

Sinede derlenen, sukutla kıdemleşen

Hal ikliminde yeşeren ve kemale erdiren



Hicranlar yufka yüreklidir

Hüzün ile birlikte hal için yeistir

Ancak kuvvetin yegâne sebebi bellidir

Neden kederlenilir ve nedamet davet edilir



Vasıl olmak ne kadar nasiptir

Gayrete amade neticeyi şevk midir

İrade nerede hüccettir kader keyfi midir

Aşk nefislerin vuzuhu için hasredilen erk midir



Bilirim hevesler çok renklidir

O an hissetmek hevese müsavimidir

Ruhlar kaç çeşittir, kalp kim için ferdir

Ve zihin insan kimliğinde ne kadar mücerrettir



Yürek ve kalp ne kadar eşittir

O vakit mahlûkatla farkımız nerdedir

Yalnızca kan pompalayan bir gerekçemidir

Yoksa idrak etmemize vesile olan tek payemidir



Ruh ve akıl ne kadar müsavidir

Yoksa bir bütünlüğün ifade misidir

Nefs ne kadar mükelleftir, akıl nicedir

Tercihi yapan irade değil midir yani kim haizdir



Ömür sağlığa amade müddet midir

Ecel hangi özelliklerde yalın bir niteliktir

Kulluk bilinçle netleşen, ihsanla asilleşen midir

Takva gerekçeleri nelerdir, bilmeden gitmek midir







Mustafa CİLASUN

Solgun soluğum!







Ses etmeyin ne olur
Heyecanım bitap, yürekten solgunum!
Ses etmem, söz etmem, gölge dahi etmem!

Kimseye,

Hiçbir şeye, dahi gölgeye!
Bilinmeyenleri güfteleyen hazin geceye!



Sessizliğimde

Anlam bulan, heceye!
Siz aldırmayınız, hiçliğimdeki şu mezeye!

Mekân aramam,
Sinende ki aşkı, kimseye soramam!
Aşk mı, sevdamı, istesem meczuplaşamam!



Kalbim mi?

Beni sürükleyen anlamam
Divana durdum, densizliğimi görüp kahroldum!



Bildiğim,

Enaniyetimle kavruldum!
Haşyet bile kesmedi, müşkülümle mahvoldum!

Yürek kimde yok,
Kalp öylemi! Sadece ve hasretle yaratanı arar!



Kâinatın sahibi

Ancak orada yerini alır!
Vakıf olmayan, hazzı, aşkı nedense hep karıştırır!

Ne olur seslenmeyin,

Yalnızca bir ahenk arıyorum!
Arzı mekânda bulunca, ben halimde kayboluyorum!



Bedenim manasız,

Ahvalim biliyorum ki hesapsız!
Bu hayata, manasız bakmak bile, ne kadar anlamsız!

Anlamadan,

Bir hayatı solgun yaşadım!
Oysaki zevk aldım, anladığımı sandım çok aldandım!



Meşkten habersiz,

Yaşanan bir zevkle salındım!
Betbah ve bühtanlığı yaşamaktı ama şimdi hayıflandım!

Olacak ve olmuşlarda,

Mana bulmayanlar nazarlar!
Kuvvetin, gerçek sahibini bilmeyen canlar neyi umarlar!



Rahmetin,

Membaını kestiremeyenler!
Mey içse de âşık olsa da kendini avutsa da lakin ne yazar!







Mustafa CİLASUN

Sen ol hüzünle nefeslenerek yürüme!





Ben hazanı yaşarken, sen olsun üzülme
Dertlerin nevinde hicrana hiç bürünme
Şevkinden asla taviz verme, yeisleşme
Açan çiçeklerin renklerinde ve şefkatle

Bak günler gelip geçiyor kim kimi biliyor
İklim idrak içinde suhuletle ahenkleşiyor
Kalp kendi seyrine ritmine devam ediyor
Ruhun ufuklarda, seni şahitliğe çağırıyor

Anılan mazi sayfalarında, kalan hatırada
Nesillerin serencamında, mefkûre var ya
Maksat gül kokusuna hazla vasıl olmaksa
Kim kala, dert aşkı koklaya sevda bahara

O zaman ömür içinde bir netice olacaksa
Ahir bir vuslatın insicamında solunacaksa
Hicran solguna, heyecan vurguna hayrola
Niyet halis olunca dirlik suhulete bakınca

Nasibin olmadıkça kimler çıkacak karşına
Umut, her zaman senin azığın koklanınca
Kanaatin örtüsü kuşatınca, sabrın yakında
Sıratı müstakim, sana hasredilen kanımca

Ne olur, ben bizarken sen gel hüzünlenme
Güzel günler görmedim diye hicrana girme
Çektiğim hastalığa gözyaşlarını heder etme
Gülün dikeninde, çilenin hikmetinde serinle

Aşk ile dirliğini öncele, sevda ağında azimle
Kutlu nefeslerin hizmete de hasredilmesiyle
Benzemez kimse sana avare gönlün seyrinde
Halin meftun eden ikliminde, vicdan seninle

Dünya zevklerin diyarı olunca, dertler başka
Dareyn bir gaye olarak muazzamlaşınca aşkla
Maksat yaşamaksa, sanatkâr olmak bambaşka
İrade senin olunca, o tercihlerinde başucunda

O mizan çıkacak karşına kul olmak anlaşılacak
İhsanın ne demek olduğu da bizzat anlaşılacak
Hakkın rızası aranacak kul hakkı çok korkutacak
İnsan kimliği, âdem olmakla muvazene bulacak


Mustafa CİLASUN

Kurak iklimdedir kalbin!






Eski günlerdeyim yine
Sessizliğimin şahitliğinde
Solgun düşüncelerimin izlerinde
Halimin bedbinliğinde, şevksizliğin hercümerçliğinde

Diyorum kendi kendime
Ağla gönül ağla dertlerinle
Toprak saracak bir gün tenini
Muvazeneden yoksun zahirin, kurak iklimdedir kalbin

Burukluğum nüksediyor
Gözlerimden yaşlar iniyor
Takatim o anda kesiliyor
Titremeler başlıyor, tüylerim diken diken şahlanıyor

Ruhumun seyrinde daralma
Ufkumun genelinde bunalma
Kalbim mütemadiyen hicranda
Âlem kimliğimde buhranın şahitliği nüksediyor sanki

Bizlere yön verenleri andım
Maksatlarınca kullandıklarını anladım
Ben kime ne yapmıştım sadece inandım
Sevgiye hasret kaldım, bedevilikle barışmaya başladım

Yıllara sâri silkiniş geçiyor sinemden
Artık yeter, yetti artık bin beter
Çaresizliğin adı asla olamaz kader
Samimiyet adeta heder, kimliksizlikte şimdilerde değer

Oysa ne han ve ne de hamam
Olmadı bir gün böyle meramım
İhsana hastayım, ihlâsa çok tavım
Takiyyelere yabancıyım, ilmi siyasete de çok davacıyım

Sanki mihengimiz değişmişti
Emaneti tevdi eden gül hangi renkti
Refah kim için saadetti çok ötelendi
Saltanat içinde cennet talep edildi ve isimleri öncelendi

Hayır hayır ben yokum bu işte
Böyle bir sevdanın sahifelerinde
Hani aşk nerede, şevk hangi iklimde
Teraneler mütemadiyen bizimle, solgunluk nükseder halime


Mustafa CİLASUN

Gecemde hazzımsın!





Ruhuma nakşeden bir arsın
Kalbime korlaşan bir harsın
Aşk tadında hoş bir kıvamsın
Sen iyi ki varsın, olmasan sancıydın

Hasretin tahtında bulunansın
Sevda adına namsın, başkasın
Düşlerimde yastığım olacaksın
Günümde neşem, gecemde hazzımsın

Geçte olsa senle güldü bahtım
Şimdilerde sürurumla yolcuyum
Tasadan çok uzaklarda baharım
Rengârenk çiçekler arasında şakıyanım

Bülbülün figanında mı çağlarım
Kelebeğin kanatlarında uçanım
Bahtın kıvamında anlamlaşanım
Hazanlaşanlara olsun tüm bu niyazlarım

Severek yaşamak aşkı koklamak
Vesilelerde tefekkürle barışmak
Neticeye bakmak sabırda kalmak
Muradın hüviyetinde vuslat için yarışmak


Mustafa CİLASUN

Aşk tarifini haykırıyor!



Çok geç olmadan
Teslim etmem gerekiyor
Belki bu fırsatı ve takati
Bir daha bulamamanın hicranıyla
Benim için ne ifade ettiğini söylemeliyim

Bir zamanlar yalnız yaşıyordum
Solgunluğun adımlarında
Yılgınlığın arsızlığıyla
Merakın harmanıyla
Ve bomboş düşlerin girdabını soluyordum

Ne rahat bir uykum vardı
Kalbim hiçbir an hicransız olmadı
Ruhum ne kadar anlamlıydı
Hayat bir boşluk içinde geçirilen
Badirelerin safhası olmaktan başka neydi ki

Ne topraktan ve nede hasattan
Bereketi terennüm etmekten uzaksan
Zamanı idrak etmeden yaşarsan
Sağlığın ne demek olduğunu anlamadan
Beyhudeliği kuşansan adam olmaktan uzaksan

Hedefler mücerretleşmeden
Mefkûre azimle hissedilmeden
Kul olmanın ne olduğu bilinmeden
Aklın bahşedildiği idrak edilmeden
Nöbeti müddet için nefesleri de serdetmeden

Seni tanımak şahsım adına fırsattı
Bu sayede hislerin nizamı anlaşıldı
Şefkate ulaşıldı ve suhulet tanındı
Hizmetin ne demek olduğu aşikârdı
Lakin nefesin, sesin, sezgin dingin hislerin vardı

Halimi kuşatıyor ve çekiyordun
Kendimi alamıyordum, gülü tanıyordum
Ötelerin ne demek olduğunu anlıyordum
Ölmekten çok korkanken, umuda soyundum
Seninle ruhumu tanıdım, kalbimle başkalaşmıştım

Nezaketin, zarafetin başkaydı
Başka diyarların izlerini taşıyordu
Kanaatin ne kadar zenginlik olduğunu
Sabrın içinde açan çiçeklerin sunumu
O kadar harükülada ve o kadar eşsizdi ki anlatamam
Edebi seninle terennüm ettim
Sukut etmenin ne olduğunu hissettim
Kendi içimde yeşillendim ve renklendim
Aşkın tarifini ibret içinde keşfettim
İnsan kimliğine eriştim ve beşerliği azade etmiştim

Bu safhaların ne demek olduğunu
Bağnazlık içinde daralma korkusu
Baktığı halde göremeyen solgunu
Hissiyatın muvazeneden yoksun oluşu
Duyduğu halde işitemeyenin silik duvarların kalınlığı

İçime düşen ve sonradan alevlenen
Düşünce ikliminde zenginliği bilinen
Kelamın erdemiyle edebe bürünen
Hayânın ne demek olduğu idrak ettiren
Nisa kimliğini iğne oyası misali zarifçe işleyen aşktın

Sen kadınlar içinde anlamlaşan farktın
Nedameti dışladın bir gün ağzına almadın
Halini yalnızca kalbinin sahibine anlattın
Kitabı celili okurken mütemadiyen ağlardın
Aşkı yaşayan yekpare bir adamdın, hastın vefalıydın

Hala anlayamadığım hasletin vardı
Müşkülata kendini adeta hazla adardın
Varlığını kar’ın beyazlığında arardın
Çileyle çok barışıktın, yılgınlığı tanımazdın
Sen bereket adına yağmurun tadıydın, sağanaklaştın

Şimdilerde halime hüzün yaklaşıyor
Nefesin durmadan daralıyor, hal kalmıyor
Hiç eksilmeyen tebessümünün gülistan oluyor
İnsan olmanı farkı bu kadar sarih anlaşılıyor
Kul olmanın erdemi hatırlanıyor, aşk tarifini haykırıyor



Mustafa CİLASUN

Sabırla sevmek!






Uzak diyarlar
Sineme hasret kokusunu katar
Özlem bunun için var, hissiyat solgun bakar

Gözler yakar
Hal ikliminde görmek için yanar
Kalp buruk kalır ruh sancılarla sürekli uğraşır

Sessizce akar
Sağanak, sukuta merak salar
Umut nasibin tecellisine akar, sabır ise yakar

Sevmeye uzanmak
Onun hasretiyle yanmayı anmak
Aşk için nelere katlanabilineceğini sorgulamak

Kelamda muvazene bulmak
Anlaşılmak için gayrete sarılmak
Sebebini unutmadan, kalbin sahibinde kalmak

Gülü tanımak
Kokusuna yaslanarak okumak
Umudun filizlerini kurutmadan nesle devretmek

Zalimin zulmünü
Kitabı celil içindeki hükmünü
Mazlum için serdedilen o mukaddes değeri anmak

Nefesi niteliğe ulaştırmak
Nefsin nizamında mihengi bulmak
Ve cehtin ikliminde, vefanın seyrinde aşka ulaşmak

Halini tanımıyorsan
Kalbin sahibinden uzaklaşıyorsan
Ruhunla barışık olmuyorsan, beşer olarak kalıyorsun

Aklın hakkını vermiyorsun
İdrake gerekçelerle bağlanmıyorsun
Bilgi hamallığı yapıyorsun, zamanı sorgulamıyorsun

Hesabı bilmeden
Nefesin kadrine erişmeden
Tefekkürü öncelemeden sevmek ne kadar bilinçlidir



Mustafa CİLASUN