Şair Mahsa bir şiirinde diyor ki:
“Sen uyurken güneş açtı,
Karlar eridi ve şehrin çehresi değişti.
Artık şehri tanımakta zorlanıyordum.
Farkına bile varmadan
Güzel anılarının yükünü sırtlanıp yola koyuldum.
Sırtıma kaç darbe indi bilmiyorum.
Direndim sonuna kadar.
Herkes yol ortasına yığılacağımı sanıyordu.
Ama ben bir kez olsun arkama dönmedim.
Ve başka bir şehrin sokaklarına adım attım.
Belki bir gün... diye diye.
Ben farkına varmadan, zaman seni benden aldı.
Hayat ise sessizce, sarmaşık gibi beni sardı sarmaladı.
Seni yeniden görme umudu, kalbimdeki yaralara merhem oldu.
Ama ne yazık ki... Sen bu şehirde de yoktun.
Ey benim yarım kalmış hikâyem, sensiz ben yıllar önce tükenip bittim.”
Bir babanın gidişi, insanın dünyasındaki en sağlam sütunun yıkılmasıdır. Çocukluğunuzun, sığındığınız en güvenli limanın ve hayatınızdaki en güçlü dayanağın birdenbire yok olması, insanın sadece bir insanı değil, arkasındaki tüm dağları kaybetmesi gibidir.
Sen uyurken güneş açtı, karlar eridi ve şehrin çehresi değişti. Artık şehri tanımakta bile zorlanıyordum.
Bazen hayat, en acımasız dönüşümlerini etrafımızdakiler habersizken hatta biz derin bir uykudayken gerçekleştirir. Ölüm, her şeyi bir anda değiştirir; aynı sokaklar, aynı evler birden yabancılaşır. Güneş açmıştır belki ama o güneşin aydınlattığı dünya, eskisi gibi ısıtmaz insanı. Çünkü o şehrin anlamı, artık gitmiş olan o büyük çınarla birlikte göç etmiştir.
Farkına bile varmadan, güzel anılarının yükünü sırtlanıp yola koyuldum.
Geride kalan, sadece bir yokluk değil; omuzlara yüklenen hatıralar dağıdır. Bir babanın varlığıyla korunan omuzlar, şimdi onunla biriktirilen güzel anıların ağırlığını tek başına taşımak zorundadır. Yola koyulmak bir tercihten ziyade, hayatta kalabilmenin ve o hatıralara sahip çıkabilmenin tek yoludur. Her bir anı, bir yandan kalbi ısıtırken diğer yandan en derin sızının adresi olur.
Sırtıma kaç darbe indi, ama ben bir kez olsun arkama dönmedim. Ve başka bir şehrin sokaklarına adım attım. Belki bir gün...
Yoklukla geçen her gün, hayata karşı verilen sessiz bir mücadeledir. Arkaya bakmamak, o acıyla yüzleşmekten kaçmak değil; aksine, geçmişin acı gerçekliğiyle baş başa kalıp tamamen yıkılmamak için takınılan dirençli bir duruştur. Başka bir şehrin sokaklarına atılan her adım, yeni bir yaraya basar gibi atılsa da, hayatın akışına teslim olma çabasıdır.
Ve o asılı kalan üç nokta... Belki bir gün... Bu, babasız kalmanın tarifi imkânsız boşluğunda, zamanın belki de biraz olsun acıyı dindireceğine, belki de başka bir boyutta o yarım kalmış kucaklaşmanın yeniden gerçekleşeceğine duyulan sessiz ve derin bir umuttur. Çünkü babalar ölmez; sadece insanın içindeki o en hassas köşede, sessiz birer pusula olarak yaşamaya devam ederler.
Hayat, en acımasız hamlelerini biz fark etmeden, takvim yaprakları sessizce düşerken yapar. Zaman, ellerimizden tuttuğumuz en değerli varlığı ansızın çekip alırken, geride kalan ruha sadece bir enkaz ve derin bir sessizlik bırakır.
Ben farkına varmadan, zaman seni benden aldı. Hayat ise sessizce, sarmaşık gibi beni sardı.
Varlıkla yokluk arasındaki o ince çizgi, zamanın tırnakları arasında eriyip giderken insan hayatın sarmalında yapayalnız kalır. Hayatın sarmaşık gibi insanı sarması, koruyucu bir kucaktan ziyade, hareket etmeyi imkânsız kılan, nefesi kesen amansız bir sükûnettir. Gidenin ardından kurulan her cümle, aslında durdurulamayan zamana duyulan çaresiz bir sitemdir.
Seni yeniden görme umudu, kalbimdeki yaralara merhem oldu.
İnsanı ayakta tutan en büyük kudret, en karanlık gecelerde dahi sönmeyen o küçük umut kıvılcımıdır. "Yeniden görebilme" ihtimali, ruha sürülen en güçlü merhemdir; acıyı hafifletir, yaralara kabuk bağlatır. Fakat bu umut, aynı zamanda iki keskin kılıç gibidir; kavuşmanın hayali yaşatırken, gerçeğin duvarına çarptığında yarayı daha da derinleştirir.
Ama ne yazık ki... Ey benim yarım kalmış hikâyem, sensiz ben yıllar önce tükenip bittim.
Ve o üç noktanın ardındaki acı hakikat... Hayat dışarıdan akıp gitmeye, güneş doğup batmaya devam eder; ancak ruhta bir yerler çoktan durmuştur. Sensizlik, bedenen yaşarken içeride her gün biraz daha eksilmek, sessizce tükenmektir. Yarım kalmış bir hikâyenin kahramanı olarak geride kalan kadın, aslında takvimler neyi gösterirse gürsün, o gidişin yaşandığı gün bitmiştir. Çünkü bazı vedalar sadece bir ayrılık değil, insanın kendi ömründen vazgeçiştir. Ruhu şad olsun.
Muzaffer ARSLAN
Türk Dili ve Edebiyatı