Sevgili okur,
İnsan bazen dünyaya öyle dalıyor ki, ahireti unutuyor. Bazen de öyle ahirete dalıyor ki, bu dünyadaki işini, eşini, çoluğunu çocuğunu ihmal ediyor.
Oysa Allah ikisini de boşuna vermedi. Biri tarla, biri hasat.
Dünya dediğin misafirhane gibidir. Kimse burada kalıcı değil. Bugün varsın, yarın adın okunur. Malın, mülkün, makamın hepsi burada kalır. Götüreceğin tek şey, gönlün ve amelindir.
Ama misafirhanede de adam gibi yaşamak lazım. Çalışacaksın, evine ekmek götüreceksin, borcunu ödeyeceksin, anana babana bakacaksın, komşuna selam vereceksin. Bunlar da ibadettir. Dünyayı boşvermek, dindarlık değildir.
Asıl mesele dengeyi bulmak.
Sabah kalkıp işine gideceksin, ama duanı da unutmayacaksın. Para kazanacaksın, ama harama el uzatmayacaksın. Güleceksin, seveceksin, gezeceksin, ama ölümü de aklından çıkarmayacaksın.
Ölümü hatırlamak insanı korkutmaz, insanı düzeltir. "Ben de gideceğim" diyen adam kimseye zulmetmez. "Yarın hesap var" diyen adam kul hakkı yemez. Çünkü bilir ki, burada yırttım sandığın şey, orada karşına çıkar.
Bir elin dünyada olsun, bir elin ahirette.
Bir gözün ekmekte, bir gözün kabirde olsun. O zaman ne bu dünyada ezilirsin, ne öbür dünyada mahcup olursun.
Unutma: Dünya ekim yeridir, ahiret biçim yeri. Tarlayı boş bırakırsan, orada elin boş kalır. Tarlayı da yakarsan, burada aç kalırsın.
Ne dünyayı ahirete feda et, ne ahireti dünyaya sat. Misafirliğini güzel yap ki, evine yüzün ak dönesin.
Dua ile kalın
Ziya Yapar
Şair -Yazar