Çok Bilenler Konuşmaz, Çok Konuşanlar Bilmez
Günümüz dünyasında bilgiye ulaşmak her zamankinden kolay. Birkaç saniyede milyonlarca sonuca ulaşabiliyoruz. Ancak ne gariptir ki bilgi arttıkça hakikate ulaşmak zorlaşıyor. Çünkü sahnede olanlar, çoğu zaman gerçek bilginin sahipleri değil; en çok konuşanlar, en yüksek sesle bağıranlar, sosyal medyada en çok takipçisi olanlar. Bu durum bana, KONFÜSYÜÇ’ün şu özlü Sözünü hatırlatıyor:
“Çok bilenler konuşmaz, çok konuşanlar bilmez.”
Bugün ekranları açtığımızda, her kanalda “her şeyi bilen” yorumcular görüyoruz. Savaş uzmanı olmayan savaş yorumcusu, doktor olmayan sağlık danışmanı, ekonomiden habersiz ekonomi kahramanı… Bir gün salgın uzmanı, ertesi gün dış politika analisti kesilen bu figürler, izleyiciye bilgi değil, çoğunlukla duygu yüklü önyargılar pompalıyor.
Sosyal medyada ise durum daha da vahim. Birkaç dakikalık videolarla milyonlara “kesin doğru” gibi sunulan, aslında bilimsel dayanağı olmayan fikirler dolaşıyor. Kimisi “hızlı zengin olma yöntemi” anlatıyor, kimisi “her hastalığı iyileştiren” mucize iksirlerden söz ediyor. Bu şarlatanlar, insanın öğrenme merakını köreltiyor; araştırma kültürünü yok edip kolay yoldan inanmayı normalleştiriyor.
Oysa gerçek bilgi, gösterişten uzaktır. Bilge insan, kelimelerinin sorumluluğunu bilir; konuşmadan önce düşünür, dinlemeden karar vermez. İlim insanlarının, tecrübeli ustaların, vicdanlı liderlerin çoğu, bilse bile her ortamda konuşmaz. Çünkü bilirler ki her söz, yerinde ve zamanında anlam kazanır.
Ne yazık ki günümüz, çok konuşanların gölgesinde bilginin sessizce eridiği bir dönem yaşıyor. Bu yüzden, konuşanın değil, bilenin peşinden gitmek artık bir erdem değil, bir zorunluluktur.
Bugün, bilginin değil, sesin yüksekliğinin öne çıktığı bir çağdayız. Bu yüzden, aklımızı korumak için artık sadece dinlemek yetmez; dinlediklerimizi tartmak, sorgulamak, kaynağını araştırmak zorundayız. Unutmayalım: Çok konuşmak, bilgili olmak anlamına gelmez; tıpkı sessiz kalmanın cahillik anlamına gelmediği gibi.
