Paylaşmak Ama Neyi, Nasıl?

“Kapısını İnsanlara Açmayanlar, Gün Gelir Gönüllerde de Yer Bulamazlar”

İnsan hayatı boyunca birçok şeye sahip olabilir. Malı olur, mülkü olur, makamı olur, serveti olur. Fakat insanı büyüten sahip oldukları değil, sahip olduklarını nasıl kullandığıdır.

Paylaşmak denildiğinde çoğu insanın aklına para gelir. Oysa paylaşmak sadece cebindekini vermek değildir. Bir tebessümü paylaşmaktır. Bir selamı paylaşmaktır. Bir dostun derdine ortak olmaktır. Bilgiyi paylaşmaktır. Tecrübeyi paylaşmaktır. Kısacası paylaşmak, insanın insanla kurduğu gönül köprüsüdür.

Ne yazık ki hayatın içinde bunun tam tersine rastladığımız insanlar da vardır. Varlığı arttıkça kapıları kapananlar... Sofrası büyüdükçe masası daralanlar... "Ben ağayım, ben paşayım" diyerek çevresine görünmez duvarlar örenler...

Öyle insanlar vardır ki evleri saray gibidir ama kapılarında misafir izi yoktur. Bahçeleri geniştir ama içeriye dost sesi girmez. Kasaları doludur ama gönülleri fakirdir. Kendilerini yüksekte görürler, insanlara yukarıdan bakarlar. Oysa unutulan bir gerçek vardır:

İnsan büyüklüğü makamla değil, paylaşma ahlakıyla ölçülür.

Cimrilik yalnızca parayı saklamak değildir. Sevgiyi saklamak da cimriliktir. İlgiyi saklamak da cimriliktir. Bir teşekkür etmeyi, bir hayır duasını, bir gönül almayı esirgemek de cimriliktir.

Tarih boyunca hatırlanan insanlar, biriktirenler değil; paylaşanlar olmuştur. Milletin gönlünde yer edenler, kapısına kilit vuranlar değil; kapısını çalanı geri çevirmeyenlerdir.

Çünkü servetin de makamın da ömrü sınırlıdır. Gün gelir para biter, makam biter, alkış biter. Fakat bir insanın gönlüne bıraktığınız iz kalır. Bir yetimin başını okşadıysanız kalır. Bir ihtiyaç sahibinin elinden tuttuysanız kalır. Bir gencin önünü açtıysanız kalır.

Hayatın sonunda insanlar kaç daireniz olduğunu değil, kaç gönülde yaşadığınızı konuşurlar.

Onun için paylaşalım...

Ama gösteriş için değil.

Minnet beklemek için değil.

Üstünlük taslamak için değil.

İnsan olduğumuz için paylaşalım.

Çünkü paylaşılmayan servet kasalarda kalır; paylaşılan iyilik ise nesiller boyunca yaşamaya devam eder.

"Kapısına kilit vuranlar mallarını koruyabilirler; ama gönüllerini kaybederler”

Yusuf SADIK Eğitimci, Yazar, Gazeteci