1981 yılında, Gümüşhane’nin Kelkit ilçesine bağlı Söğütlü beldesinin o huzurlu ve samimi coğrafyasında dünyaya gözlerini açtı Rukiye Arslan... Kaderin tecellisiyle hayata bedensel engelli bir fert olarak adım atan Arslan, örgün bir eğitim alma imkânı bulamamış olmasına rağmen, ağabeyinin rehberliği ve sarsılmaz desteği sayesinde kısa sürede okuma yazma kapılarını araladı.
On sekiz yaşından bu yana kalbinin sesini şiirle döküyor, kelimelerle yorulmak bilmeyen bir yolculuk sürdürüyor. Kendi ifadesiyle beldenin ilk şair ve yazarı olarak kitabının oluşmasında ve kendini tanıtmada benden söz ederek eserimden ve çalışma azmimden aldığı ilhamla şiir zevkinin ve estetik duyarlılıklarının temellerini şekillendirdiğini söyleyen Rukiye Arslan, şiirlerinin metne dökülmesindeki emeklerimi, rehberliğimi ve editörlük desteğimi en derin minnetle her ortam ve fırsatta yâd ettiğini görmekten mutluluk duyuyorum. Bu bir vefa örneğidir ve bu vefa Rukiye Arslan’da fazlasıyla vardır.
Sanata olan tutkusu ve iç dünyasının zenginliği, görsel sanatlara duyduğu ilgiyi de beraberinde getirdi. Bu doğrultuda, çok değerli resim hocası Zehra Albayrak’tan dört yıl boyunca aralıksız olarak özellikle karakalem alanında nitelikli bir eğitim aldı. Sanat sevgisini ve estetik bakış açısını besleyen bu yolda, Rukiye Arslan içindeki yaratıcı gücü tuvale ve kâğıda aktarmaya devam ediyor.
Söğütlü Beldesinin Sessiz Sesi ve Ruhun Derinliklerindeki Şair: Rukiye Arslan… Anadolu’nun coğrafi rüzgârları kimi zaman taşa, kimi zaman toprağa, kimi zaman da kelimelere nakış nakış işlenir. Gümüşhane’nin Kelkit ilçesine bağlı Söğütlü beldesinin verimli topraklarından doğan, okul eğitimi almadan, abisinin rehberliğiyle hayatın ve kelimelerin kapısını aralayan Rukiye Arslan; “Kalemimde Parmak İzlerim” adlı eseriyle edebiyat dünyasına adeta ruhunun haritasını bırakmaktadır. Bedensel engeliyle dünyaya gelen, hayata ve kadere karşı boyun eğmeyen bir iradeyle kalem sarılan Arslan’ın sanatı; hüznün, inancın, çırpınışın ve bitmeyen bir direnişin adıdır.
Rukiye Arslan’ın Sanatsal Evreni
Bir şairin kalemi, yaşadığı coğrafyanın ve bedeninin ötesine geçip evrensel bir sese dönüşebiliyorsa orada gerçek bir sanat var demektir. Rukiye Arslan, şiirlerinde ve şiirsel metinlerinde sıradan olanı ilahi bir dikkatle süzer. Kelkit Çayı’na seslenirken "Akıp gitme gurbet ele / Benim gibi suratını / Döküp gitme" diyerek doğayı insansız düşünmeyen, onu kendi hüznüne ortak eden bir animist duyarlılık sergiler.
Onun sanatında "diken" ve "gül" metaforları, yaşamın ona sunduğu tezatların birer yansımasıdır. "Gülmedim ben / Güldürülmedim / Gülüşmedim ki / Çünkü ben dikenim" dizeleriyle kendini bir diken olarak tanımlayan şair, aslında hayatın dikenli yollarında başkalarına gül vermeye çalışan fedakâr ve çilekeş ruhunu ifşa eder. Sanatı, acıyı estetize etme çabasından ziyade, acının hammaddesinden bir hakikat abidesi dikme çabasıdır.
Yalnızlık, İsyan ve Teslimiyet Arasında Bir Ayna
Rukiye Arslan’ın ruhsal dünyası; fırtınalarla sessizliğin, isyanla derin bir teslimiyetin kesişim kümesinde yer alır. Şiirlerinin satır aralarında gezindiğimizde karşımıza çıkan psikolojik portre, katman katman açılır:
Sınırların Ötesindeki Özgürlük: Şair, Engelli Olmak Nedir? şiirinde bedeninin sınırlarını mertçe kabul ederken ruhunun ve zihninin hudutsuzluğunu haykırır: "Engelli değil gözlerim, hayallerim, bakış açım... / Engelli olan sadece bedenim." Bu ruh hali, fiziksel kısıtlılığın zihinsel ve hayatsal bir engele dönüşmesine izin vermeyen inatçı bir ruhsal direnişi simgeler.
Koyu Bir Yalnızlık ve Kalabalık Hüznü: Arslan’ın ruhunda yalnızlık, kaçılan değil, içselleştirilen bir mekândır. "Benim yalnızlığım çok kalabalık" dizesi, onun iç dünyasındaki hayallerin, kırgınlıkların ve yaşanmamışlıkların ne denli yoğun olduğunu gösterir. Gecenin zifiri karanlığı ile seher vaktinin aydınlığı arasında gidip gelen ruhu, "Geceyi hazmedemem / Bilmem ki acep niçin / Bir tek beni ay bilir / Gece doğduğu için" dizeleriyle geceye yoldaş olur. Gece onun için bir korku unsuru değil, hakikatle baş başa kaldığı bir teselli odasıdır.
İlahi Sığınak ve Sabır Mekaniği: Dünyanın ve insanların vefasızlığı karşısında yorulan ruh, gücü tükendiğinde yüzünü tamamen yaradana çevirir. "Dertlerime deva değil / Bana sabır ver Allah'ım!" yakarışı, çaresizliğin dize getiremediği bir imanın sesidir. O, dert ile dermanı aynı kazanda kavuran dervişane bir sabırla, "Yüküm ağır, dünya varma üstüme" diyerek fani dünyanın aldatıcılığına başkaldırır.
Rukiye Arslan, Kalemimde Parmak İzlerim ile sadece Söğütlü beldesinin değil, Anadolu’nun sessiz kalplerinin tercümanı olmuştur. Onun şiirleri; rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi değil, köklerini derinlere salmış ulu bir çınar gibi ayakta kalmaya çalışan bir iradenin ürünüdür. Arslan, acıyı bal eylemenin ötesinde, o balı kelimelerin ve parmak izlerinin mührüyle geleceğe mühürlemiştir. O, kalemiyle karanlığı delen, sessizliği bir çığlığa ve nihayetinde bir sanat eserine dönüştüren nadide bir kalemdir.
Muzaffer ARSLAN
Şair-Yazar
