Kıskançlık, insanın kendi eksiklikleriyle yüzleşmek yerine başkasının başarısından rahatsız olmasıdır. Öyle bir duygudur ki bazen aklı, vicdanı ve karakteri gölgede bırakır.
Öyle insanlar vardır ki tek başlarına ortaya koydukları emek, bilgi ve başarıyla, üç beş hatta yedi kişinin bir araya gelse bile başaramayacağı işler gerçekleştirirler. İşte tam da bu noktada, başarıyı takdir etmek yerine hazmedemeyenlerin kıskançlığı başlar. Çünkü bazı insanlar başkasının başarısını örnek almak yerine onu engellemeyi, küçümsemeyi ve önüne geçmeyi tercih eder.
Oysa gerçek başarı, başkasının yoluna taş koyarak değil, kendi emeğinle yol alarak kazanılır.
Bazı insanlar sahip oldukları bilgiyi, tecrübeyi ve başarıyı büyük bir samimiyetle paylaşırlar. Başkalarının da öğrenmesini, gelişmesini ve başarılı olmasını isterler. Çünkü bilirler ki bilgi paylaştıkça çoğalır, başarı başkalarının başarısıyla değer kaybetmez.
Ne var ki bu iyi niyetin karşısında, başkasının başarısını kendi başarısızlığı olarak gören, sürekli kıyaslama yapan ve başkasının önünü nasıl kesebileceğini düşünen insanlar vardır.
İyi niyetli insanlar çoğu zaman her şeyin farkındadır. Kimin ne düşündüğünü, hangi niyetle hareket ettiğini görürler. Ancak karakterlerinden ödün vermeden yollarına devam ederler. Fakat kıskançlık öyle bir duygudur ki bir noktadan sonra insanın gerçek yüzünü ve niyetini kendiliğinden ortaya çıkarır.
Elbette iyi niyet, her haksızlığa sessiz kalmak değildir. İnsan gerektiğinde emeğini, hakkını ve itibarını korumayı da bilmelidir.
Unutulmamalıdır ki başkasının başarısını engellemek kimseyi başarılı yapmaz. Başkasının ışığını söndürmeye çalışmak yerine kendi ışığını yakmak gerekir.
Çünkü gerçek büyüklük, tek başına başarabildiğin işlerle övünmek kadar, başkasının başarısını da kıskanmadan takdir edebilmektir. Kıskançlık başkasının değerini azaltmaz; yalnızca kıskananın karakterini ortaya koyar.
Kalın sağlıcakla, kıymetli dostlarım. İyi niyetinizi, güzel yüreğinizi ve insanlığınızı hiçbir zaman kaybetmeyin.