“Arkana bakma, oraya gitmiyorsun”
İsmail HAYAL
Sene 77. Trabzon’un en eski tarihi mahallesi Arafilboyu’nda altı kardeş iç içe toplamı yirmi sekiz metre kare, her bir köşesi rutubetten yeşile dönmüş duvarlar arasında gözlerimi açtım hayata. Babam sepet hamalı, annem altı yaşında geçirdiği ateşli hastalık yüzünden sağır ve dilsiz kalmış el kapılarında temizliğe gidiyor.
Karadeniz Teknik Üniversitesi’nin ilk olarak açıldığı bina olan Maşatlık’taki Üniversite İlkokulu’na ablam Fadime’nin elinden tutmuş tam iki ay geç gittiğimde daha birinci sınıfta öğretmenim Yunus Şişman tarafından dışlandım. Feryad-ı figanıma duyarsız kalmayan boyu kısacık ama yüreği koskocaman Okul Müdürü Osman Nuri Tonyalı (Rahmetli) elimden tutup bana kefil olmasa hayata eksiden başlayacaktım veya hiç başlayamayacaktım.
“Olmaz” dedi ve kestirip attı Yunus Şişman. “Öğrencilerim neredeyse okumaya geçecek ben bunu sınıfıma kabul edemem” diye devam edince Osman Nuri Tonyalı biraz da sesini yükselterek;
“Sen okumak için bu kadar ağlayarak kendini harap eden bir çocuk gördün mü” dedi. O zaman yüzü yere düştü ve istemeyerek sınıfın en arkasında ki bir sıraya yalnız oturtmak zorunda kaldı.
Ayağımda yırtık cızlavut lastiği, sırtımda anamın eski çarşafından beyaz iplikle diktiği çakma bir siyah önlük ve abimden kalan eski bir beyazı neredeyse kaybolmuş bir yakalık.
Sınıfın en arkasında tek başıma yazılı sayfalarını tek tek sildiğim abimin eski defterini açtım önüme. Diğer öğrenciler sanki uzaydan gelen bir yaratıkmışım gibi alttan alta beni süzüyor, hiçbiri konuşmadığı gibi kıs kıs gülüyorlar.
Yılmadım, çekinmedim. Öğretmen yanıma gelmiyor, soru sormuyor, defterime bakmıyor olsa da ben yan tarafımdaki fişlerin olduğu yerde gördüklerimi bir bir işlemeye başladım defterimin silik sayfalarına. Bir de resim defterime Allah’ın verdiği özel yetenekle resimler ve karikatürler işliyorum.
Kendimden emindim ve ben okuma yazmayı herkesten önce sökmüş ama bunu benden başka hiç kimse bilmiyordu. Ta ki bana kefil olan o kısa boylu müdür yanında uzun boylu mavi gözlü elinde siyah çantasıyla o adamla sınıfa girene kadar. Selam verdikten sonra döndü sınıfa göz gezdirmeye başladı. En arka sırada beni nasıl gördü onu çözemesem de;
“Sen delikanlı gel bakalım tahtaya” dedi. Tüm sınıf öğretmen dâhil kıpkırmızı kesildi adeta. Öğretmen Yunus Şişman olduğu yere çöktü ve sanırım içinden;
“Aman Allah’ım şimdi yandık” der gibiydi.
O uzun boylu adam adımı, sanımı sorduktan sonra “al eline tebeşiri ve yaz” dedi. Onun ağzından kelimeler daha düşmeden ben inci gibi yazımla söylenenleri kalem kalem yazmaya başladım.
“Maşallah, aferin sana” dedi ve bu sefer dört işlemden problem sormaya başladı ve ben onları da tek tek cevaplamaya başlayınca döndü bana;
“Helal olsun sana aslan” dedi. “Defterlerini al bana getir” dedi bu sefer. Uçarak getirdim defterlerimi ve masanın önüne uzattım. Tek tek incelemeye başladı. Her sayfaya kırmızı kalemiyle yıldız işaretleri koymaya başladı. Resim defterimi açtığında yüzünün rengi değişti. Defterin sayfalarını tüm sınıfa göstererek;
“Bunları gerçekten sen mi çiziyorsun” dedi.
“Evet” dedim mahcup bir edayla.
Sonra tam ortadaki Trabzon Limanı ve buğday silolarını çizdiğim suluboya resmi kopararak verdi Okul Müdürüne ve dedi ki;
“Bu resmi koridorun en başına asacaksın ve bu çocuk mezun oluncaya kadar oradan indirmeyeceksin…”
O güne kadar benimle konuşmayan arkadaşlarım, yanıma bir dakika bile varmayan öğretmenim son derece mahcup yüzüme dahi bakacak cesaretleri yoktu. O uzun adam beni bir de alkışlatınca hayat yolunun en başında kendi kendime orada söz verdim;
“Evet, okuyacaktım ve öğretmen olacaktım…”
…………….
Arada geçen yılları daha önce kaleme aldığım “EKMEK ARASI DOMATES” ve yakında çıkacak olan “HAYAL DÜKKANI” adlı kitabımda bulabilirsiniz.
Nihayetinde doksan dört senesi Kars Kağızman Aydınkavak Köyü’nde eylülün başında hayallerine kavuşan bir öğretmen olarak bugün 33. yılımı yaşıyorum.
Mesleğimin sonlarına doğru yelken açtığım bugünlerde vatana, millete ve değerlerimize saygılı yüzlerce öğrencinin elinden tuttuğum için son derece bahtiyarım. Hayatımda en büyük izi bırakan Osman Nuri Tonyalı’yı 7 Temmuz 2020 tarihinde 95 yaşında ölene kadar Trabzon’a her gittiğimde ziyaret ederek hayır duasını almıştım.
Diğer yandan hayatıma en değerli dokunuşu yapan ilkokul öğretmenim İsmail Kılıç’ı her 24 Kasım ve önemli günlerde arar hatrını sorarım. Yetiştirdiğim öğrencilerimde beni her kandilde ve 24 Kasım’da arayıp sorarlar.
Bu vesileyle bizleri yetiştiren öğretmenlerimizin ellerinden öpüyorum. Hayatımın bir kesitini kaleme aldığım şiirimi okumanızı istirham ediyorum. Saygılarımla….
BİR ÖĞRETMENİN SEYİR DEFTERİ
Sefalet karşısında çile çektim dayandım,
Dağlarda yabanlardan epey erken uyandım.
Bağlar ve bahçelerde sarı renge boyandım,
Ne varsa heybemizde ortaya saçıverdim.
Bir Eylül sabahıydı heybem dolu sevdayla,
Yola vurdum erkenden hüzünlü bir vedayla.
Ve vardım Kağızman'a arkamızda duayla,
Aras'ın kenarında heybemi açıverdim.
Harabe bir lojmanda iki Antepli canla,
Döşeği seriverdim o eşsiz heyecanla.
Uyandım kör geceden o sabaha ezanla,
Çocukların önünde en başa geçiverdim.
Öğretmen oluverdim yirmi iki yaşında,
İlk dersimi anlattım kara tahta başında.
Lezzeti buluverdim kuru ekmek aşında,
Muhabbet arasında demli çay içiverdim.
Güneşin ışıltısı tandır isi yüzünde,
Yakar top oynuyorduk okul arka düzünde.
Bir sevda hikâyesi gecesi gündüzünde,
Kaf Dağı'nın ardına sessizce uçuverdim.
Önümüzde koskoca Doğu'nun gerçekleri
Bir türküyü tutturmuş ağustos böcekleri.
Açmaya sevdalanmış kardelen çiçekleri,
Bir bahçıvan misali hepsini seçiverdim.
Ve Hacı Kağızman’ın manevi öyküsünde
Sanki Cennet bağının izi var dokusunda.
Bir hayali düşledim kayısı kokusunda,
Her ısırgan otunu erkenden biçiverdim.
Doğu’nun köylerinde insana kadri gördüm,
Âşık Miskini ile sevenlere el verdim.
Hıfzı’nın tezgâhında sevda nakışı ördüm,
Gözyaşım azık oldu oradan göçüverdim.
Kürtün Kırgeriş’e vardım doksan yedi yılı,
Mindizli Mahallesi bir yamaca dayalı.
Beş sınıf bir arada öğrenciler sayılı,
Her biri ayrı ayrı sıradan seçiverdim.
Gümüşhane kültürü bu besbelli töreden,
İnsan sevgisi candan huzur buldum yöreden.
Öğrenciler gelirdi Kızılot, Merekdere’den,
Bir bahçıvan misali gonca gül biçiverdim.
Rahmetli Şahin Meral, Gancaloğun Ahmet’i,
Öte yanda Gençağa Küçükoğun Mehmet’i.
Bereketli topraklar Fazıl Küçük rahmeti,
Sofrasında kuşburnu çayını içiverdim.
Onbaşı Ahmet Meral evinin alt katında,
Uyandım bir umuda her günün sabahında.
Yer edindim beş sene sevenlerin tahtında,
İki bin ikisinde sessizce kaçıverdim.
Bir buçuk sene daha Kocayokuş Köyü’nde,
Muhabbeti yaşadım zemherinin koynunda.
Elele verdik heyhat düğününde toyunda,
Bir sinema şeridi sessizce geçiverdim.
Otuz üç sene geçti yüzlerce güzel insan,
Her biri başka özel hepsinde ayrı ihsan.
İki bin yirmi yedi yaz dönemi Haziran,
Kul Hayalî meslekten usulca uçuverdim.