Gümüşhane
Açık
21°
Adana
Adıyaman
Afyonkarahisar
Ağrı
Amasya
Ankara
Antalya
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Isparta
Mersin
İstanbul
İzmir
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırklareli
Kırşehir
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Kahramanmaraş
Mardin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Şanlıurfa
Uşak
Van
Yozgat
Zonguldak
Aksaray
Bayburt
Karaman
Kırıkkale
Batman
Şırnak
Bartın
Ardahan
Iğdır
Yalova
Karabük
Kilis
Osmaniye
Düzce
48,2782 %0.04
56,0189 %-0.16
6.796,91 %-1.51
İNSAN DA BİR GÜN YAPRAK DÖKER

İNSAN DA BİR GÜN YAPRAK DÖKER

YAYINLAMA:

Eylül geldi.

Yaz bavulunu topladı, giderken ardında biraz güneş, biraz hüzün, biraz da suskunluk bıraktı.

Ağaçlar ise vedayı bizden daha iyi biliyor. Yapraklarını sessizce bırakıyorlar. Ne bir sitem, ne bir itiraz…

Hazan ile hüznün kardeşliği belki de tam burada başlıyor: Yaprak dalından düşüyor, insan geçmişinden.

Eylül, takvimde sadece bir ay değildir . İnsan ruhunun aynaya biraz daha uzun baktığı mevsimdir.

Bir yaprak sararır.
Bir hatıra uyanır.
Bir insan susar.
Ve zaman, hiçbir şey olmamış gibi yürür gider.

Garip olan şu ki bizi en çok üzen şeylerin çoğu artık yaşanmıyor. Yaşandı, bitti. Fakat insan, biten şeylerin içinde yaşamaya devam ediyor.

Bazı mevsimler dışarıda değil, insanın içinde yaşanır.

Hazan, ağacın eksilmesi değildir aslında.

Ağacın fazlalıklarından kurtulmasıdır.

Belki insanın da zaman zaman yaprak dökmesi gerekir.

Bazı insanları…
Bazı kırgınlıkları…
Bazı “keşke”leri…
Bazı artık hiçbir yere varmayan bekleyişleri…

Çünkü her şeyi yanında taşıyan insanın elleri, yeni bir güzelliğe uzanamaz.

Ağaç bunu biliyor.

Biz hâlâ öğreniyoruz.

Eylül'ün hüznü bu yüzden karanlık değildir. İçinde sessiz bir umut saklar.

Toprak, düşen yaprağı ölüm saymaz; onu baharın hazırlığına dönüştürür.

Belki hayat da böyledir.

Bazı kapılar kapanır ki insan pencereleri fark etsin.

Bazı insanlar gider ki insan kendisine dönsün.

Bazı mevsimler biter ki insan baharın kıymetini anlasın.

Eylül; bir yanı veda, bir yanı hazırlık…

Bir yanı geçmiş, bir yanı gelecek…

Ve tam ortasında insan.

Ne geçmişten kopabiliyor ne geleceğe yetişebiliyor.

Sadece seyrediyor.

Bir yaprağın düşüşünü…

Bir günün kısalışını…

Bir ömrün sessizce eksilişini…

Sonra insanın içinden o tuhaf cümle geçiyor:

“Zaman, sandığımız gibi bir hırsız değilmiş; meğer en sessiz öğretmenmiş.”

Hoş geldin Eylül.

Hüznünle gel.

Hazanını da getir.

Ama umudu kapının dışında bırakma.

Çünkü insan da bir gün yaprak döker.

Ve bazı yapraklar yere düşmez; yeni bir baharın toprağına dönüşür.

Hiçbir zaman umudunuzu kaybetmeyin kıymetli dostlarım.
Kalın sağlıcakla 

Son Yorumlar
Yorum yazma kurallarını okumuş ve kabul etmiş sayılırsınız