Merhaba kıymetli dostlarım…
Ben bugün lafı eğip bükmeden, kimseye şirin görünme derdine düşmeden doğrudan konuya gireceğim. Çünkü bazı gerçekleri dile getirmekten de yanlışlara ayna tutmaktan da çekinmemek gerektiğine inanıyorum.
İnsan, hayatında ne kadar değer veriyorsa o kadar değer görmek ister. Şu sosyal medya denilen aynaya baktığımda, insanlığın kitabını yazacak kadar malzeme görüyorum. Gümüşhane'mizden Türkiye'nin dört bir yanına, yurt dışından nice insana kadar uzanan bu ortamda paylaşımları ve yorumları yakından takip ediyorum.
Gördüğüm manzara ise düşündürücü…
Makam varsa, mevki varsa, koltuk sağlamsa beğeniler havada uçuşuyor, yorumlar peş peşe sıralanıyor! Ancak o yorumlara cevap vermeye gelince nedense bir seçicilik başlıyor. Kimi insanlara hemen karşılık verilirken kimi insanlar görmezden geliniyor. Sanki insanların değeri, taşıdığı unvana ve sahip olduğu makama göre belirleniyor.
Peki, neden?
Size bir beğeni bırakan, yorumuyla destek olan, güzel sözleriyle gönül veren insanın sizden tek beklentisi belki de iki kelimelik bir cevaptır. Bir teşekkür etmek, bir gönül almak sizi küçültmez; aksine, insanlığınızı büyütür.
İşinize geldiğinde özelden mesaj atıp “Paylaşım yaptım, yorum yazar mısın?” demeyi biliyorsunuz. Peki, o insanlar desteğini gösterdiğinde neden aynı nezaketi göstermiyorsunuz?
İnsanlardan destek bekleyip, destek gördüğünüzde onları görmezden gelmek ne kadar doğru?
Unutmayın; insanın gerçek büyüklüğü oturduğu koltukla değil, başkalarına gösterdiği saygıyla ölçülür. Makamlar geçici, unvanlar gelip geçicidir. Geride kalan ise insanlığımız, samimiyetimiz ve gönüllerde bıraktığımız izdir.
Sizin cevap vermeye değer görmediğiniz insanlar da en az sizin kadar kıymetli, en az sizin kadar saygıyı hak ediyor. Hiç kimsenin makamı, başka bir insanı küçümseme hakkı vermez.
Koltuklar insanı yüceltmez; insan, oturduğu koltuğa kendi karakteriyle değer katar!
Son olarak şunu da özellikle belirtmek isterim: Bu yazdıklarım herhangi bir kişiyi hedef almak amacı taşımıyor. Dile getirdiklerim, pek çok insanın şikâyeti ve serzenişi olduğu kadar benim de gözlemlerimin bir sonucudur. Kimseyi kırmak ya da rencide etmek gibi bir niyetimiz yok. Ancak güzellikleri, başarıları ve takdire değer davranışları nasıl paylaşıyorsak, yanlış gördüğümüz tutumları eleştirmek de en doğal hakkımızdır diye düşünüyorum.
Eleştiri düşmanlık değildir; bazen eksiklerimizi görmemize vesile olan bir aynadır. Yeter ki eleştiriyi kişiselleştirmeden, birbirimize saygımızı kaybetmeden yapabilelim.
Gelin, insanları makamlarına göre değil, insanlıklarına göre değerlendirelim. Beğenilerin sayısından önce gönüllerin kıymetini bilelim.
Çünkü bazen küçücük bir cevap bir gönül kazandırır, bazen de görmezden gelinen bir insan sizden sessizce uzaklaşır.
Herkese saygı, herkese eşit değer, herkese biraz daha samimiyet…
Saygılarımı sunuyorum.
