İnsan yönetimi ve iletişim sanatı, aslında incelikli bir müzisyenlik becerisi ister; hele ki bu sanatın merkezinde bir eğitimci varsa. Zira her birey; farklı duyguları ve karakteriyle kendine özgü bir sese sahiptir. Yöneticilikte de öğretmenlikte de asıl ustalık, herkesi tek bir sese zorlamak değil, bu farklılıkları bir uyum içinde buluşturabilmektir. Ünlü Fransız düşünür Blaise Pascal, insan ruhunun bu yapısını şu sözlerle özetler:
“İnsan her telinden ses çıkaran bir saza benzer; bu sazı çalmayı bilenler hem kendilerinden hem de başkalarından ahenkli müzikler çıkarıp mutlu olur ve mutlu ederler; bilmeyenler ise hem kendilerinin hem de başkalarının akortlarını bozar ve sonuçta mutsuz olup mutsuz ederler.”
Pascal’ın yukarıdaki eşsiz benzetmesi ve insan psikolojisinin bu temel kuralı, 38 yıllık eğitimcilik hayatımda bizzat yaşayarak doğruladığım en büyük gerçektir. Çoğunu okul yöneticiliğiyle geçirdiğim bu yıllarda, hem kıymetli meslektaşlarıma hem de geleceğimizin teminatı öğrencilerime her zaman saygı, güler yüz ve derin bir anlayışla yaklaşmayı ilke edindim; çünkü sertçe vurulan her telin yalnızca akordu bozacağını biliyordum. Bu anlamda yıllar bana şunu öğretti: Samimi bir saygı ile koruyucu disiplini dengeleyebildiğinizde, o sazdan yalnızca huzur, güven ve başarı dolu ahenkli sesler yükselecektir.
Özellikle yöneticilik yıllarım, bu dengenin nasıl sonuç verdiğini gösteren sayısız anıyla doludur; fakat içlerinden biri vardır ki hiç unutmam. Göreve yeni başladığım bir okulda, önceki yönetimle yaşadığı sorunlar yüzünden küsmüş, toplantılarda sürekli muhalefet eden ve kurallara uymamakta direnen bir öğretmen vardı. Herkes bana, “Hocam, onun huyudur, kimseyle geçinemez; uğraşmayın, mesafenizi koyun.” diyordu. Ancak ben bir eğitimciye yakışan şekilde, o sazın telini koparmak yerine akordunu düzeltmeyi seçtim.
Bir gün onu odama çay içmeye davet ettim ve makam koltuğu yerine tam karşısına, yanına oturdum. Yaptığı hataları tek tek yüzüne vurmak yerine, yıllardır eğitime verdiği emeklere duyduğum saygıyı güler yüzle dile getirdim. Ardından kararlı ama şefkatli bir sesle şunu söyledim: “Bu kurumda hiçbir öğretmenimin hakkını yedirmem ama okulumuzun düzenini de kimseye bozdurmam. Gelin, okulumuzun en kritik işlerinin koordinasyonunu siz üstlenin, ben de her adımda arkanızda durayım.”
O an yüzündeki sert duvarların nasıl yıkıldığını hiç unutmam. Kendisine duyulan saygıyı ve arkasındaki koruyucu gücü hisseden o meslektaşımız, ertesi günden itibaren okulun en uyumlu, en çalışkan ve en üretken ismi haline geldi. İşte doğru tele dokunmak tam olarak buydu; insanı dışlayarak değil, ona değer verip sınırlarını sevgiyle çizerek kazandığınızda, en uyumsuz ses bile eşsiz bir melodiye dönüşüyordu.
Sonuç olarak; makamlar ve unvanlar gelip geçicidir ama insan kalbine dokunan o zarif yaklaşım her zaman baki kalır. 24 Kasım Öğretmenler Günü gibi anlamlı bir günde bir kez daha vurgulamak isterim ki; öğretmenlik ve eğitim yöneticiliği, sadece bilgi aktarma ya da evrak yönetme işi değil, doğrudan insan ruhuna dokunma sanatıdır. İster öğretmenler odasında mesai arkadaşlarınızla omuz omuza yürüyün, ister sınıfta ya da okul koridorlarında yarınlarımız olan sevgili öğrencilerimizin gözlerinin içine bakın; değişmeyen tek gerçek şudur ki, insan ancak sevildiğini, korunduğunu ve anlaşıldığını hissettiği yerde çiçek açar. Öğrencilerime her zaman bir yöneticiden öte şefkatli bir rehber gibi yaklaşmak, onlara önce saygı duyup sonra doğru yolu göstermek bana hayatımın en büyük manevi zenginliğini kazandırdı.
38 yıllık meslek kariyerimin verdiği onur ve gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki; elinizdeki saza sevgiyle, güler yüzle ve adaletle dokunduğunuz sürece, arkanızda bırakacağınız en büyük miras o eşsiz ahengin yankısı olacaktır. Bu vesileyle, Başöğretmenimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü rahmet ve minnetle anıyor; geleceğimizi sevgi ve sabırla ilmek ilmek işleyen tüm meslektaşlarımın 24 Kasım Öğretmenler Günü’nü en kalbi duygularımla kutluyorum.