OKULDA SİLAH SESLERİ: BU ÇOCUKLARA NE OLUYOR???

Kıymetli okurlar,
Daha aylar önce yaşanan okul saldırılarının, kaybettiğimiz öğretmenlerimizin ve çocuklarımızın yaşadığı travmanın acısı dinmeden, bugün yine bir okul çevresinden silah sesi yükseldi.

Manisa’nın Turgutlu ilçesinde İnci Üzmez Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi yakınında yaşanan silahlı saldırıda öğrenciler yaralandı. Bir kez daha çocuklar korktu, aileler okul kapılarına koştu.

Ve insan sormadan edemiyor:

Bu çocuklara ne oluyor?

Daha 15, 16, 17 yaşındaki çocukların eline silah nasıl geçiyor?

Bir çocuk, okul yolunda silahla dolaşabilecek cesareti nereden buluyor?

Daha da önemlisi, çevresindeki hiç kimse bu tehlikeyi neden önceden fark edemiyor?

Bugün yaşananları yalnızca bir saldırı olarak görürsek büyük resmi kaçırırız.

Çünkü ortada yalnızca bir silah yok.

Ortada çocuklarımızın öfkesi, yalnızlığı, birbirleriyle ilişkileri, aileleri, okulları ve içinde büyüdükleri toplum var.

Bir çocuk bu noktaya gelene kadar mutlaka bir hikâye yaşar. Belki sustu, belki dışlandı, belki öfkesini büyüttü, belki çevresinden gördüğü şiddeti normal kabul etti.

Bunların hiçbiri yapılanı haklı çıkarmaz.

Ama neden olduğunu anlamadan nasıl önleyeceğiz?

Okul, çocuğun korkacağı değil, kendisini güvende hissedeceği yerdir.

Anne baba çocuğunu okul kapısında bırakırken “Allah’a emanet” demekle yetinmemeli; “Güvende” diyebilmelidir.

Öğretmen sınıfa girerken kapının arkasından gelecek silah sesini değil, öğrencisinin gözlerindeki merakı düşünmelidir.

Bunun için güvenlik tedbirleri kadar psikolojik destek de şart.

Öğrenciyi dinleyen, öğretmeni destekleyen, aileyi sürece dahil eden ve tehlike büyümeden müdahale edebilen bir sistem gerekiyor.

Çünkü bazı olayların önüne yalnızca olaydan sonra müdahale ederek değil, çocuğu zamanında fark ederek geçebiliriz.

Manisa’daki saldırı hepimize bir kez daha gösterdi ki artık “Böyle bir şey bizim başımıza gelmez” diyerek yaşayamayız.

Daha önce yaşananların acısı dinmeden yenisinin yaşanması, hepimizi daha büyük bir sorumlulukla karşı karşıya bırakıyor.

Bugün bir okulun önünde yaşanan korku, yarın başka bir okulun kapısına taşınmamalı.

Çocuklarımızı okula gönderirken yürekleri ağızlarında olan anne babalar değil, çocuklarının güvenliğinden emin olan anne babalar olmak istiyoruz.

Ve artık şu soruyu sormaktan kaçamayız:

Bir çocuk eline silah almadan önce onu kim görecek?

Çünkü çocuklarımızı korumak için bir sonraki silah sesini bekleyemeyiz.

Bir çocuğun elindeki silahı gördükten sonra “Neden?” diye sormanın hiçbir anlamı yok. O silah çocuğun eline gelmeden önce sorulacak sorular var.

Kim bu silaha ulaştırdı?
Kim fark etmedi?
Kim sustu?
Kim görmezden geldi?

Ve daha kaç çocuğun canı yanınca harekete geçeceğiz?

Artık bahanelere, “bir daha olmaz” sözlerine, olaydan sonra yapılan açıklamalara sığınmanın zamanı değil.

Çocuklarımız okul kapısından içeri girerken korkuyorsa, ortada yalnızca bir güvenlik sorunu değil, hepimizin yüzleşmesi gereken büyük bir toplumsal sorun vardır.

Okulda silah sesi duyulması kader değildir. Önlenmesi gereken bir ihmaller zinciridir.

Ve çocuklarımızın hayatı, hiçbir ihmalin bedeli olamaz.